Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2012

49.Μικρές νεράιδες των βουνών( στίχοι-Κώστας Πάνος)

Μικρές νεράιδες των βουνών το νου σου εμαγέψαν
και το τραγούδι του καιρού το πήρανε το κλέψαν
Στο κοίταγμά σου λύθηκαν τα μάγια που χουν κάνει
Κάνανε κόλπα αλλιώτικα που ο νους σου δεν τα πιάνει.

Και τα νερά των ποταμών κλείσανε τις πληγές τους
Σβήσανε όνειρα καημούς κι όλες τις ενοχές τους
Την συντροφιά τους βρήκανε σε φωτεινές οθόνες
Και για να βρουν το γιατρικό, δώσαν πολλούς αγώνες

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

48.Aναπληρωτές Ειδικής Αγωγής 2012( στίχοι-Κώστας Πάνος)



Είμαστε αναπληρωτές κοντά μια δεκαετία
Κι ούτε κουβέντα για ΑΣΕΠ, μονάχα ειρωνεία.
Μας κόψαν το επίδομα, μα πλέον δεν μας νοιάζει
Αφού ο κάθε υπουργός, αμέσως μας αδειάζει.

Η αγωνία μας βουνό κι αυτό το καλοκαίρι
Το φως της μονιμότητας θα λάμψει σαν αστέρι;
Μα όσο κι αν μας πικραίνουνε και μας στενοχωρούνε
Στις σχολικές  επάλξεις  μας, με πάθος πολεμούμε.

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012

47.Των άγριων θηρίων μας η λεία( στίχοι- Κώστας Πάνος)



Νιώθω και σκέφτομαι συχνά όλη αυτή την κρίση
Σε σχέσεις, χρήματα, ψυχές αλλά και στις αξίες
Κανείς πολιτικός ποτέ δεν είχε λύση.
Μόνο κοιτούσε τους σταυρούς και τις παρανομίες.

Επάνω τους! Μια φωνή δεν έχει αντηχήσει
Εμείς την επιτρέψαμε αυτήν εδώ την κρίση.
Και τώρα μετανιώνουμε με τις επιλογές μας.
Και τρίβουνε απ’ τη χαρά τα χέρια οι γείτονές μας.

Μας φέρανε σε αδιέξοδο μείναμε από βενζίνη
Τίποτα πια όρθιο δεν έχει απομείνει
Παιδεία; Υγεία; Άμυνα; Ακόμα κι η φιλία.
Και γίναμε των άγριων θηρίων μας η λεία.


Αν δεν βελτιωθείς άνθρωπε σαν μονάδα
Τον χρόνο μέτρα αντίστροφα για όλη την Ελλάδα.
Μπορεί να έχασες πολλά, και άλλος ίσως πιο λίγα.
Η κρίση δεν σηκώνει πια εις το σπαθί της μύγα.

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

46.Κόσμε πάρε την ευθύνη( στίχοι-Κώστας Πάνος)



Κόσμε σου στησαν παγίδες, γιατί άνοιγες παρτίδες, με τον κάθε υποκριτή.
Είπες γύρισες σελίδες, γιατί στρίψανε οι βίδες, μπας και δεις μια προκοπή
Μα ήρθανε κι οι νταβατζήδες, που πουλήσανε ελπίδες, σου λογχίσαν την καρδιά
Γίναμε όλοι Ρωσίδες, πολυτέλειας παλλακίδες κι η Ευρώπη μας γαμά.

Τόσα χρόνια τους ψηφίζεις, το μυαλό σου δεν ορίζεις, με την μνήμη σου απορώ
Είσαι θύμα εκ των προτέρων. Το δικό τους το συμφέρον, σου πασάρουν για καλό.
Κάποτε είχες περηφάνια. Τώρα είσαι σε αδράνεια. Κι ας μην έχεις για να φας.
Έμεινες στην ανηφόρα, και σου λεν αυτοί προχώρα, η ζωή σου Γολγοθάς.

Κόσμε πάρε την ευθύνη, πόσο η τσέπη σου θα δίνει; Βάλε τέλος στην αρχή.
Πάνε να σε εξαφανίσουν, όλα να τα ξεπουλήσουν, αξιοπρέπεια, τιμή...
Παίζουν θέατρο μπροστά σου. Κι αν θα χάσεις την δουλειά σου. Δεν ιδρώνει το αυτί.
Το παιδί σου θα σε κρίνει, και το αίμα του θα δίνει, για να κλείσει η πληγή…

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

45.Για σένα σβήνω( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Για σένα σβήνω, μα δεν το ξέρεις. Δεν βρίσκω εγώ στον έρωτα γιατρειά
Όλα τα δίνω, θέλω να φέρεις στην άχαρη ζωή μου ξαστεριά.
Κι είσαι το χάδι, που όλο ψάχνω, στου όμορφου ουρανού την αγκαλιά
Είναι η πνοή σου, η αγάπη στη δική μου μεγάλη μοναξιά.

Δεν βρίσκεις λόγια, να περιγράψεις, του αισθήματος ποιά θα ναι η τροχιά
Και γω σου λέω, θέλω να κόψεις, αυτά που με κρατάνε τα σχοινιά.
Για σένα σβήνω, βουβός ο πόνος, του χωρισμού μας πώς να ανέβω τα σκαλιά;
Σε ψάχνω μέρες μα δεν σε βρίσκω, και γυροφέρνω μες την πόλη σαν σκιά.


Τρίκαλα 2012.

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2012

44.Ωδή στον σύγχρονο Έλληνα( στίχοι-Κώστας Πάνος)

Απ' τα πολλά ερεθίσματά σου, δεν ξέρεις τι να πρωτοπείς.
Και τα παλιά τα πείσματά σου, ξέχνα τα όλα αν θες να ζεις.
Βλέπεις τριγύρω δυστυχία, άνθρωποι τόσοι αυτοκτονούν.
Και δεν τα λένε τα κανάλια, είναι μ αυτούς που κυβερνούν.

Του διαδίκτυου τις σελίδες, αμυντικό μηχανισμό.
Έχεις, αφού όλες οι ελπίδες του έθνους πέσαν στο γκρεμό.
Ψάξε να βρεις την
έμπνευσή σου, μέσα σε πράγματα απλά.
Κάνε την αυτοκριτική σου, βγες απ' του νου σου τα στενά.

Και μην κοιτάς να σχολιάσεις, όποιον δεν φτάνεις στη δουλειά.
Γίνε καλύτερος αν θέλεις, βάλε τους στόχους σου ψηλά.
Άλλαξε τρόπο και συνήθειες, γίνε του ονείρου σου οδηγός.
Και δέξου όλες τις αλήθειες, που σου προσφέρει ο καιρός.

Με τα κοινά να ασχολείσαι. Να αντιδράς και στα στραβά.
Άμα το κάνει ο καθένας, γινόμαστε όλοι μια γροθιά.
Έλληνα, πρέπει να ξυπνήσεις.Μην κοιμηθείς στον καναπέ.
Τρέχουνε γύρω οι εξελίξεις. Και συ μου πίνεις τον φραπέ.

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

43.Η Ελλάδα πρεζάκι( στίχοι-Κώστας Πάνος)

Η Ελλάδα πρεζάκι, περιμένει την δόση.
Πόση ακόμα ξεφτίλα και ντροπή άλλη τόση;
Είναι η χώρα καράβι, με ψυχάκηδες ναύτες.
Των παιδιών σου τις τύχες, τώρα Έλληνα κλάφτες.

Ψηφοθήρες λαμόγια ευκαιρίες αρπάζουν.
Του διαβόλου τα άτια, στο μυαλό τους καλπάζουν.
Σε κανένα τραπέζι δε χτυπήσαν το χέρι.
Κι αν θα βγούμε απ' την κρίση κανείς πια δεν το ξέρει.

Τόσα χρόνια ένα ψέμα, ακριβά μας πουλήσαν.
Τους πονάει η αλήθεια και στη φτώχεια δεν ζήσαν.
Κι αν περνάει η Ελλάδα, από δύσκολες φάσεις,
Εκλεγμένε προδότη, προτιμάς να σωπάσεις.-
Tρίκαλα 2012.

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

42.Δέντρα με φύλλα πεταμένα( στίχοι- Κώστας Πάνος)



Δέντρα με φύλλα πεταμένα γίναν τα αισθήματα ξανά
Και την ψυχή μου την παρθένα σκίζουν σαν άγρια θεριά
Μετρώ  ξανά τις  αναμνήσεις. Μέσα σ αυτές σε συναντώ.
Τζάμια σπασμένα τα όνειρά μου, κόβουν στη μέση τον καιρό.

Αμάξια  που έχουνε τρακάρει,τα δευτερόλεπτα  που ζω
Παίρνουν φόρα με διακόσια, κι ίσια πέφτουν στο γκρεμό.
Ήσουν για μένα οξυγόνο, μέσα στο νέφος της ζωής
Και τώρα ψάχνω απεγνωσμένα , για μάταιες λύσεις της στιγμής

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

41.Ένα αναμμένο στο σκότος κερί( στίχοι-Κώστας Πάνος)

Εγώ σε βρίσκω τέλεια ως συνήθως, ανάβεις τα ένστικτα τα αρχαία- γλυκιά.
Και η καρδιά σου πολύτιμος λίθος, που σβήνει ωραία την μοναξιά.
Εγώ σε θέλω, μ όλο το είναι, και αν την άκρη μου δεν έχεις βρει.
Έλα κοντά μου το βράδυ και γίνε, ένα αναμμένο, στο σκότος κερί.

Εγώ σε βρίσκω μες στο μυαλό μου,κι ακούω τη σιωπή μου πιο δυνατά.
Τον έρωτά μας τον πήρα επ' ώμου, και την αγάπη μας πήρα αγκαλιά.
Εγώ σε θέλω με τα στραβά σου,μα εσύ με βάζεις σε άλλη τροχιά.
Κρατώ, διαβάζω μηνύματά σου, δεν με ποτίζεις, πλέον φιλιά.

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

40.Την άκρη μου έψαξα να βρω( στίχοι-Κώστας Πάνος)


Τον άκρη μου έψαξα να βρω, με φίλους κι εργασία.
Μόνο όμως κάτι ξέχασα- ίσως την φαντασία.
Και χρόνια τώρα κόλλησα στην ίδια ιστορία
Στα μοναστήρια θα κλειστώ ή στα ψυχιατρεία

Γιατί η δική μου πάθηση δεν έχει θεραπεία.
Και κοίταξα τη μοναξιά κατάματα, ευθεία.
Στον δρόμο για την κορυφή έχασα την υγεία.
Είχε ανηφόρα και στροφές κι από λαμόγια, βία.

Την άκρη μου έψαξα να βρω, μα εν τέλει δεν την βρήκα
Και σε τρυπάκια αλλιώτικα αλλοπαρμένος μπήκα
Έγινα ένας γραφικός, ξεβράκωτος στα αγγούρια
Καχύποπτος και μίζερος, σε πράγματα καινούρια.

Μου τέλειωσε η ενέργεια, τα μη- μα και τα πρέπει
Σαν ψάρι που αγκιστρώθηκα και μάτωσε το λέπι
Μάτωσε όλη η ύπαρξη, μαύρισε η ψυχή μου
Την άκρη ψάχνω για να βρω μόνο στην προσευχή μου.