Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

19.Βγάλ' τις αλήθειες σου στο φως( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Κάθομαι μόνος με τις ώρες, μπροστά στον υπολογιστή.
Οι λέξεις μου με ταξιδεύουν σε άλλων κόσμων τη γιορτή.
Θα πάω να ζήσω μοναχός μου μακριά σε μια παρθένα γη.
Δίχως σκοτούρες στο κεφάλι, με προίκα μόνο την ψυχή.

Τρέχω με άτια σε λιβάδια, σ' ονείρων λίμνες, ποταμούς.
Και συναντώ κρυφά παλάτια, με ανθρώπους μέσα γραφικούς.
Μη με ενοχλείτε όταν γράφω είμαι τρελός ταξιδευτής.
Διαβάτης γίνομαι του νου μου και γυναικών ο γητευτής.

Κι έτσι απλά κυλάν οι μέρες, με ήλιους μα και με βροχές.
Στων σκέψεων την παραζάλη, μέσα σε φλύαρες σιωπές.
Κι όταν ανάβω το τσιγάρο, μάγκας αλήτης ο καπνός.
Μου λέει με πάθος και με βία:΄΄ βγάλ' τις αλήθειες σου στο φως΄΄.

Κάθομαι μόνος με τις ώρες, παλεύω νόημα να βρω.
Κι όμως ξεχνιέμαι σε λιμάνια- καράβι από σκαρί γερό.
Έγινα άσος στις φουρτούνες, κύματα χαλιναγωγώ.
Άνεμοι γύρω με πλευρίζουν, κρατώ πηδάλι σταθερό.

Στίχοι- Κώστας Πάνος
Φεβρουάριος 2012

18.Ο ξενύχτης( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Εκεί που μάζευε της νύχτας τα κομμάτια,
κλωτσιά ρίχνει η μέρα τα σκορπά,
και άιντε πάλι τα μαζεύει κουρασμένος,
κάτω απ' της μοίρας του την βρώμικη σκιά.

Με βήμα αργό και το κεφάλι κρεμασμένο.
Μ' ανησυχία και το μέτωπο ιδρωμένο.
Με βλέμμα από απόγνωση οργισμένο,
βλέπει τα χάλια σε καθρέφτη ραγισμένο.

Η ισορροπία του ισχυρή, μα κλονισμένη.
Απ' της ζωής του τα χαστούκια τα ηχηρά.
Και η συνείδηση από αλήθεια λυτρωμένη
και η ελπίδα του, κρυφοκοιτά.

Στίχοι- Κώστας Πάνος
Βόλος, κάπου στο 2001

17.Τα έκλεισα όλα μέσα μου( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Έκλεισα μέσα μου του κόσμου την κακία,
με ένα τσιγάρο κι ένα ψέμα φυλαχτό.
Δεν με ξαφνιάζει πια της μοναξιάς η βία,
γιατί συνήθισα να ζω και να αγαπώ.

Έκλεισα μέσα μου του κόσμου την βλακεία.
Κάθε τους βλέμμα κάθε γέλιο ειρωνικό.
Σε μία πρόστυχη μεγάλη δυστυχία.
Και κουβαλάω έναν ασήκωτο σταυρό.

Έχω μια διαίσθηση και μια μελαγχολία,
που μου αφήνουν το χαμόγελο μισό.
Χάνω τον ύπνο μου σε κάθε αποτυχία.
Και τραγουδάω έναν αιώνιο καημό.

Κάθε στιγμή κάθε λεπτό που δεν περνάει,
νιώθω να σβήνει ένα κομμάτι απ' την ψυχή.
Από γυαλί είναι η χαρά μου κι όλο σπάει
και σε αδιέξοδα με βγάζει η ζωή.

Δεν συγχωρείται τώρα πια η καλοσύνη.
Δεν έχει φρένο η ζωή μας στο γκρεμό.
Αφού ποτέ τους δεν κατάλαβαν εκείνοι,
βαρέθηκα κι εγώ να εξηγώ:

Ότι τον φόβο άμα θες να τον νικήσεις,
πρέπει στα μάτια διαρκώς να τον θωρείς,
στην άλλη όχθη να σε πάει και να γυρίσεις,
ευθύνη έχεις μόνο εσύ αν ζαλιστείς.

Στίχοι- Κώστας Πάνος
Βόλος, κάπου στο 2001

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

16.Βλέπω τα χρόνια που' ρχονται( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Βλέπω τα χρόνια που' ρχονται, ο κόσμος να πεινάει.
Να κόβει βόλτες και καφέ να κλείνεται στα σπίτια.
Καθένας στο δωμάτιο τους τοίχους να κοιτάει
και να μην φτάνουν τα λεφτά ούτε και για τα νοίκια.

Βλέπω τα χρόνια που ρχονται βιβλία να μην υπάρχουν,
όλοι στους υπολογιστές να ναι αποβλακωμένοι.
Γέλιο και εύκολη χαρά στο Ίντερνετ να ψάχνουν.
Η σχέση η διαπροσωπική πλέον να αργοπεθαίνει.

Βλέπω τα χρόνια που ρχονται φιλίες να μην μένουν.
Και ο καθείς να νοιάζεται μόνο για το συμφέρον.
Οι άνθρωποι οι πνευματικοί πρόωρα να σωπαίνουν,
να ζούμε πια χωρίς παιδιά σε κοινωνία γέρων.

Βλέπω τα χρόνια που΄ρχονται να παν σε μοναστήρια.
Πολλοί να μετανοήσουνε και την ψυχή να σώσουν.
Της Νέας Τάξης να αποφύγουν τα μαρτύρια.
Χωρίς να προλαβαίνουνε εξήγηση να δώσουν.

Στίχοι- Κώστας Πάνος
Τρίκαλα

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

15.Η μπαλάντα των τρελών( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Νομίσαν πώς η χάρη τους θα άλλαζε τον κόσμο,
και πώς μ αγώνα υπομονής θα γλίτωναν τον πόνο.
Να καταλάβουν άργησαν που είναι η ζωή τους,
συνάμα όμως ξέχασαν και την αποστολή τους.

Πέσανε με τα μούτρα τους στον ιερό σκοπό τους.
Ξέχασαν φίλους, συγγενείς κλειστήκαν στον εαυτό τους.
Σκουπόξυλα καβάλησαν, πολλά ονειρευτήκαν.
Κι αυτό γιατί νομίσανε τάχα πώς κάποιοι ήταν.

Δεν βρήκανε κι ας έψαξαν τις άγνωστες πτυχές τους.
Ούτε ποτέ και το γιατί στις δήθεν ενοχές τους.
Δεν είδανε τα μάτια τους φωτιές να μεγαλώνουν,
μόνο ψυχές να αιμορραγούν, σφάλματα να πληρώνουν.

Και των γονιών τους τις φωνές δεν άκουσαν τα αυτιά τους,
δεν μίλησαν τα χείλη τους για τη φτωχή καρδιά τους.
Δεν πάτησαν τα πόδια τους τη γη με παρρησία.
Κι έτσι η καρδιά τους χάραξε ρομαντική πορεία.

Περνούσε έτσι ο καιρός κι έλεγαν πώς θα στρώσουν,
κι αυτά που τους βασάνιζαν πώς θα τα εξοντώσουν.
Απανωτά χτυπήματα ραγίζανε το εγώ τους.
Βάζαν φωτιά στα πάθη τους, στο υποσυνείδητό τους.

Κάποιες φορές τα βράδια τους κοιτάζουν τους καθρέφτες.
Μιλάνε οι εαυτούληδες, βγαίνουν συνέχεια ψεύτες.
Η αίσθηση του τίποτα, κάθε τους βήμα σβήνει.
Δικάζει απλά το βλέμμα τους, κι ύστερα τους αφήνει.

Και τώρα σε άθλια καπηλειά ξοδεύουν τον καιρό τους.
Και πίνουνε και βλαστημούν για το μαρτύριο τους.
Έχοντας για παράσημο τον ιερό σκοπό τους.
Δίνοντας τη χαριστική βολή στον εαυτό τους.

Στίχοι- Κώστας Πάνος
Κάπου στο 2002

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

14.Το βιβλίο( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Είμαι ένα βιβλίο για όλους ανοιχτό, που έχει πολλές μαύρες σελίδες.
Κάποιοι με γράμματα χρυσά μέσα σ αυτό, γραφτήκαν και μου δώσανε ελπίδες.
Πολλά τα λάθη του τα ορθογραφικά, αλλού τα κόμματα, αλλού οι τελείες.
Και τα νοήματα όλα είναι μαγικά , γεμάτα πρόσωπα, ματιές ευθείες.

Είμαι ένα βιβλίο πολύ παλιό, μ αράχνες πάνω, σκονισμένο.
Κάποια στιγμή μέσα σ αυτό, θα βρείτε κάποιο όνειρο χαμένο.
Πολλοί οι τόποι και οι τρόποι μαζί, μέσα σε θάλασσες, κοιλάδες και όρη.
Παντού και πάντα γύρευα ηδονή και κοπελιές γεμάτες ζόρι.

Είμαι ένα βιβλίο με πολύ μουσική, με νότες πάνω χαραγμένες.
Κάθε τραγούδι ιστορία πικρή με στιγμές ματωμένες.
Τρελοί όλοι οι αναγνώστες μου, ήρωες και έχουν μέντα,
για ότι τους εμπιστεύτηκα , δεν είπανε κουβέντα.

Είμαι ένα βιβλίο με ανάσα ζωντανό, γεμάτο ψέματα και τύψεις,
που αν το πάρεις σοβαρά τη βίδα σου θα στρίψεις.
Και στο παζάρι με πουλάν, μεγάλη ευκαιρία.
Άντεξα στο φθινόπωρο, τη ζέστη και τα κρύα.

Στίχοι- Κώστας Πάνος
Τρίκαλα

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

13.Κάποιοι( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Κάποιοι δεν θέλουν να με βλέπουνε χαρούμενο.
Θεν να βυθίζομαι στον κόσμο της θλίψης.
Να μην αγγίζω ποτέ το ποθούμενο,
για ότι κάνω, να έχω τύψεις.

Κάποιοι με βρίσκουν καλό και ευαίσθητο,
κι όλο χειρίζονται τις ενοχές μου.
Μα κάποια μέρα με τρόπο ακαλαίσθητο,
ελεύθερες θα αφήσω τις ορμές μου.

Κάποιοι με κάνουν να πιστεύω πώς τα έφτυσα,
δεν είδαν όμως τίποτα ακόμα.
Τις αντοχές μου έκατσα και μέτρησα,
τα λάθη μου έσβησα με γόμα.

Κάποιοι που μόνο για συμφέροντα με νοιάζονται,
από την άλλη θα με δούνε την πλευρά μου,
όταν κάποιο κορόιδο θα χριεάζονται,
θα παίρνουνε τα απαυτά μου.

Κάποιοι μου είπαν πως με βρίσκουνε ξενέρωτο,
σαν δεν γελώ με τα δικά τους τα αστεία,
Στην υγειά τους πίνω κρασί ανέρωτο,
άλλη στα λεγόμενα να δώσω ερμηνεία.

Στίχοι- Κώστας Πάνος
Τρίκαλα

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

12.Το παράπονο του Ληθαίου( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Στις όχθες μου κάποτε συχνάζαν ζευγαράκια.
Τώρα από τη βρώμα μου φεύγουν τα βατραχάκια.
Όλα τα εργοστάσια τα λύματα μου ρίχνουν,
κι όλοι οι ξένοι που έρχονται, με λύπηση με δείχνουν.

Στις όχθες μου κάποτε άκουγα τους πόνους χωρισμένων.
Μα τώρα μένει η μυρωδιά θάμνων κατεστραμένων.
Τα ψάρια που μου απόμειναν έχουνε σχιζοφρένεια.
Αφού όλοι οι υπεύθυνοι για με δεν έχουν έννοια.

Καμιά φορά απ' την βροχή θέλω και ξεχειλίζω
και ότι θες μέσα θα βρεις στα βρώμικα νερά μου.
Καλό έκανα στην πόλη σας κι αυτό είν το ευχαριστώ σας,
να ξέρετε αγανακτώ μ αυτό το φέρσιμό σας.

Τις πάπιες μου οι ηλίθιοι έρχονται και σκοτώνουν,
μα κανα δυό ρομαντικοί για μένανε ματώνουν.
Δεν έχω στόμα να σας πω πολλά παράπονά μου.
Τη φύση καταστρέψατε πλάσματα άπονά μου.

Στίχοι- Κώστας Πάνος
Τρίκαλα

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

11.Σάββατο απόγευμα( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Σάββατο απόγευμα κι όλα νεκρά, στο σπίτι αλλά και έξω.
Η υγρασία το σώμα όλο τρυπά, αρρώστεια άλλη δεν θα αντέξω.
Σάββατο απόγευμα κι η μοναξιά πολλή, δεν βρίσκεται κανένας πλέον.
Άλλος κοιμάται , άλλος βγαίνει για καφέ και άλλος πίνει υπέρ το δέον.

Σάββατο απόγευμα, ώρα μηδέν .Κι όλα υπολειτουργούνε.
Οι κοπελές της γειτονιάς κάνουνε μπάνιο το βράδυ πριν να βγούνε.
Σάββατο απόγευμα στην πόλη, μονάχα ξεχασμένοι ποδηλάτες,
βλέπεις στο δρόμο να περνούν και κάποιοι γέρικοι διαβάτες.

Σάββατο απόγευμα, δεν το μπορώ .Με τη σιωπή δεν είμαι φίλος.
Και το ρολόι μου κοιτώ, πάνω στου γκρεμού το χείλος.
Σάββατο απόγευμα και αναμνήσεις .Μετρώ με τύψεις το παρελθόν μου,
και σκέφτομαι μες στη μαυρίλα μου, του τάφου πόσο θα ναι το εμβαδόν μου.

Σάββατο απόγευμα, το βράδυ δεν θα βγω .Τίποτα δεν μου λέει,
κι η αρνητική μου ενέργεια, νου και ψυχή μου καίει.
Σάββατο απόγευμα ώρα νεκρή .Οι πιο πολλοί βλέπουν αγώνες,
κι εγώ αραδιάζω στο χαρτί δυό τρεις λεξούλες μόνες.

Στίχοι- Κώστας Πάνος
Τρίκαλα

10.Κάποτε και τώρα( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Κάποτε πονούσα και έγραφα σε σκέψεων κυκεώνα.
Τώρα με ιδρωτα και πληγές περνάω τον χειμώνα.
Κάποτε όποιον κλαίγονταν, άρχιζα να λυπάμαι
και λειτουργούσα αυθόρμητα, τώρα όμως φοβάμαι.

Κάποτε σαν μικρό παιδί πίστευα στη φιλία.
Ώσπου κάποιοι με πρόδωσαν στρίβοντας στη γωνία.
Κάποτε είχα για καφέ, πάντα για όλους χρόνο.
Τώρα με στρίμωξε η ζωή στης μοναξιάς το θρόνο.

Κάποτε είχα τα λεφτά, μάταια να τα ξοδεύω.
Τώρα τα αυτιά μου έκλεισα σε όλες τις σειρήνες.
Το άτι της επιβίωσης έμαθα να ιππεύω,
τώρα που αυξηθήκανε πολλών ετών οι ευθύνες.

Κάποτε ήμουν ανοιχτός και εύκολα γελούσα,
τώρα ακόμα και το και έμαθα να μετράω.
Κάποτε από αφέλεια όλα τα συζητούσα,
μα τώρα βγαίνω με δυό - τρεις που αληθινά αγαπάω.

Στίχοι - Κώστας Πάνος
Τρίκαλα

9.Προς έναν τραγικό ποιητή( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Κατάφερε τον πόνο του στα μάτια να κοιτάξει.
Προσπάθησε τον κόσμο μας βαθιά πολύ να αλλάξει.
Κανείς όμως δεν μπόρεσε στα αλήθεια να τον ψάξει.

Ποτέ του δεν ανέχονταν κόλπα απαγορευμένα
και έβλεπες τα μάτια του συνέχεια δακρυσμένα,
γιατί είχε τα πιστεύω τους επάνω τους γραμμένα.

Λένε πώς έπαθε πολλά από την κοινωνία,
να τον κατασπαράξουνε ορμήσανε θηρία.
Ένιωθε την κατάφωρη σε βάρος του αδικία.

Στα ποιήματά του μίλαγε με ποιήματα αστεία,
ζητούσε λένε αληθινή απόλυτη ευτυχία.
Και το έργο του - όπως όλων μας- θα κρίνει η ιστορία.

Κάποια βραδιά τον πήγανε στο σπίτι μεθυσμένο
και το πρωί τον βρήκανε στο δώμα πεθαμένο.
Ο κόσμος είπε- γλίτωσε- πως βρήκε ηρεμία
και μόνο δυο τρεις άνθρωποι ήρθανε στην κηδεία

Στίχοι- Κώστας Πάνος
Τρίκαλα

8.Βύσμα( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Είμαι βύσμα και μ αρέσει, τρώω τη θέση εγώ των άλλων.
Και δεν ντρέπομαι καθόλου στης δουλειάς το περιβάλλον.
Δεν αξίζει να χω θέση, μα καθόλου δεν με νοιάζει.
Και σε γλείψιμο, μετάνοιες κανείς άλλος δεν μου μοιάζει.

Τα λεφτά μόνο να μπαίνουν και οι άλλοι ας πνιγούνε.
Για το βύσμα με το πείσμα, όλα είναι λαβείν και δούναι.
Μακριά από την πατρίδα για δουλειά εγώ δεν πήγα,
ήθελα από τη μαμά μου προστασία και φροντίδα.

Είμαι βύσμα και το λέω, προκοπή εγώ δεν κάνω
και τους έξυπνους ανθρώπους απ τη μύτη εγώ τους πιάνω.
Πάω και με τα νερά τους όταν με κατηγορούνε.
Μα την πλάτη σαν γυρίζω με μουτζώνουν, βλαστημούνε.

Και για τα λεφτά που παίρνω, δεν κουράζομαι καθόλου.
Στο δημόσιο το βύσμα είν' παράσταση ενός ρόλου.
Έχω όλες τις γνωριμίες, απαιτώ το σεβασμό σας.
Και μην μου πολυκολλάτε σας το λέω για το καλό σας.

Στίχοι- Κώστας Πάνος
Τρίκαλα

7.Εκεί στην κόψη των τριάντα( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Εκεί στην κόψη των τριάντα, γυναίκα όταν δεν παίζει,
ανοίγουμε καμένες συζητήσεις, τρείς άντρες γύρω απ' το τραπέζι.
Εκεί στην κόψη των τριάντα, πρέπει τον χρόνο να μετρούμε,
τον εαυτό μας να μην δικαιολογούμε, άσπρη μέρα για να δούμε.

Εκεί στην κόψη των τριάντα, οι φίλοι λιγοστεύουν.
Πρέπει να ξέρεις που βαδίζεις και τη ζωή κατάματα να αντικρύζεις.
Εκεί στη κόψη των τριάντα, τις αντοχές δεν έχουμε πια ίδιες.
Αρχίζει ο οργανισμός και πέφτει, φαίνονται οι ρυτίδες στον καθρέφτη.

Εκεί στην κόψη των τριάντα, πρέπει να αδιαφορούμε
για ότι τον κόπο δεν αξίζει.
Εκεί στην κόψη των τριάντα, τα πράγματα λιγάκι δυσκολεύουν,
και άλλες σκέψεις μας παιδεύουν.

Εκεί στην κόψη των τριάντα, για παρελθόντα φλυαρούμε
πάψαμε τη στιγμή να αγαπούμε.
Εκεί στην κόψη των τριάντα όλο και κάτι δεν δουλεύει,
κι η καρέκλα μας, δεν μας βολεύει.

Στίχοι- Κώστας Πάνος
Τρίκαλα

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

6.Κάθομαι( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Κάθομαι μόνος στο τραπέζι, λέξη πια δεν κατεβαίνει.
Η θλίψη με στοιχειώνει και επιμένει.
Κάθομαι έξω για καφέ και κάνω σκέψεις.
Πώς μπόρεσες καρδιά το νου να κλέψεις;

Κάθομαι μα δεν ησυχάζω,
μες τα μάτια σου βουλιάζω.
Τίποτα δεν απολαμβάνω,
αφού με έκανες τον μπούσουλα να χάνω.

Κάθομαι και νύχτα βλέπω γύρω μου,
ταίζω της ψυχής τον άγριο χοίρο μου.
Πολλά ποτά πολλά ξενύχτια,
κι εσύ μου στήνεις δίχτυα.

Κάθομαι μόνος μες στο σπίτι μου,
το διαδίκτυο έχω για παρέα.
Και δεν σε βρίσκω πια σπουργίτι μου,
στην μοναξιά κολλάω ένσημα βαρέα.

Κάθομαι μόνος μες το δώμα μου,
εσύ δεν μου δωσες τη λύση.
Και βγαίνουν λέξεις απ το στόμα μου
ενάντια στη δική μου φύση.

Κάθομαι γεμάτος ανασφάλειες
το σωστό να δω αν έχω κάνει.
Κι έτσι κουράζομαι άδικα
και το μυαλό μου ένα υπέρθερμο τηγάνι.

Κάθομαι μόνος στη γωνία μου
και βλέπω απ' το παράθυρο τον κόσμο.
Δεν μπορεί να φύγει απ' την πορεία του,
μα δεν σε βλέπω να περνάς εσύ όμως φως μου.

Κάθομαι μόνος και ονειρεύομαι,
το παρελθόν μου καπηλεύομαι.
Και βρίσκομαι αντιμέτωπος με μένα
εκτεθιμένος στον καθένα.

Στίχοι- Κώστας Πάνος
Τρίκαλα

5.Εκμετάλλευση( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Ποιός είπε ότι υπάρχει αληθινή αγάπη;
Όποιος το πίστεψε για νεύρα πήρε χάπι.
Αυτός που είπε ότι υπάρχει αληθινή φιλία,
θα του πασάραν κάποια ψεύτικη ιστορία.

Στις σχέσεις δεν υπάρχει αμοιβαιότητα.
Το πάνω χέρι πάντα κάποιος έχει,
τίποτα στην αιωνιότητα
μόνο η αλήθεια αντέχει.

Ποιός είναι πονηρός κι εκμεταλλεύεται,
τον αφελή που δεν παραξενεύεται,
για ποιό λόγο τον πλησιάζει
και με κόλπα τον αδειάζει;

Ποιός βρίσκεται ολημερίς σε πόλεμο;
από προβλήματα και σκέψεις...
ποιός κατασπάραξε το νου και τη συνείδηση
και για καταστροφή έχει βλέψεις;

Η εκμετάλλευση τρόπος ζωής
για των ψυχών τους εμπόρους
Το σύστημα πια για ευαίσθητους
κλείνει τους χώρους.

Γιατί όλοι να ψάχνουν για κορόιδα;
Οι έξυπνοι για δαίμονες δουλεύουν....
Το ξέρουν άραγε τα θύματα
πώς πονηριές τους σαγηνεύουν;

4.Προς τον Γέροντα Παίσιο( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Γέροντα βλέπεις του κόσμου αυτή την κατρακύλα.
Κάνε μετάνοιες στον Θεό, στην Παναγία μίλα.
Και πες τους να τους λυπηθούν όσους σε αυτούς πιστεύουν,
όσους μες τα Μυστήρια μετέχουν και νηστεύουν.

Γέροντα κάνε προσευχές, κάνε τα θαύματά σου.
Όσοι είμαστε πιστά πνευματικά παιδιά σου,
σε σένα στηριζόμαστε εσένα έχουμε ελπίδα.
Είσαι το μέγα υπόστεγο σε κάθε καταιγίδα.

Γέροντα σώσε τους φτωχούς κι όλους τους πονεμένους.
Μας έλαχε να ζήσουμε σε χρόνους αγριεμένους.
Δώσε αγάπη στους κακούς και σβήσε τους τα μίση,
αυτούς που προκαλέσανε αυτήν εδώ την κρίση.

Γέροντα όλους τους άθεους βγάλτους απ' το σκοτάδι.
Κάνε τους να σου ρίχνουνε μες το καντήλι λάδι.
Ευλόγησε με το Άγιο το πατρικό σου χάδι.
Και πνίξε όλους τους δαίμονες στο θείο το πηγάδι.

Γέροντα για άλλη μια φορά στης αμαρτίας την πλάνη,
έπεσα, και σηκώθηκα σαν η μορφή σου εφάνη.
Αν ζούσες πόσο θα θελα λίγο να σε γνωρίσω,
στο πλάι σου να έβλεπα το φως του παραδείσου.

Στίχοι- Κώστας Πάνος
Τρίκαλα

3.Η πόλη, μια μεγάλη φυλακή( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Νιώθω την πόλη σαν μεγάλη φυλακή.
Να δούμε πότε τελικά θα δραπετεύσω;
Οι ίδιοι άνθρωποι μου τρώνε την ψυχή,
και θα γελάσουνε όταν θα καταρρεύσω.

Νιώθω την πόλη σαν μεγάλο χωνευτήρι
καμένων εγκεφάλων και ψυχών.
Κι η μουσική μου λειτουργεί σαν ποτιστήρι,
είν το νερό μες της ψυχής μου το γκαζόν.

Αυτή η πόλη μια μεγάλη φυλακή,
με συρματοπλέγματα τα κόμπλεξ.
Όντα με νοημοσύνη οριακή,
που φοράν στα χέρια Ρόλεξ.

Αυτή η πόλη μια μεγάλη φυλακή,
για ανήσυχους εκτός ορίων.
Ξέρει την ψυχή μου σπιθαμή προς σπιθαμή,
μου έκανε αβίωτο τον βίον.

Αυτή η πόλη μια ζωγραφιά αχνή
με χίλιες δυό αποχρώσεις
σε κάνουν κάποιοι άνθρωποι τρελοί
να σου αρέσει δια ζώσης

Στίχοι- Κώστας Πάνος
Τρίκαλα

2.Ανεργία( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Οι άνεργοι οι νέοι, ανήμερα θηρία.
Δεν έχουν που να βγάλουνε την τόση ενέργειά τους.
Κι αν είναι στην καλύτερη δημιουργική ηλικία
τους λεν το κράτος κι οι αρχές πώς είναι πρόβλημά τους.

Ξυπνάνε δίχως νόημα, τα νέα σχολιάζουν.
Κατηγορούν και βρίζουνε και ξέρουν τι τους φταίει.
Σε εφημερίδες τοπικές τις αγγελίες διαβάζουν.
Ενώ το όλο σύστημα τριγύρω καταρρέει.

Οι άνεργοι φυτοζωούν δεν σκέφτονται τις σχέσεις.
Μονάχα στο δημόσιο πώς θα κερδίσουν θέσεις.
Για πόσο ακόμα οι γονείς θα χουν να τους ταίζουν;
Οι πιο πολλοί αρχίσανε πλέον να συνηθίζουν.

Η χώρα η ίδια τους ωθεί μες στην παρανομία.
Στο μαύρο χρήμα, στην πουστιά ακόμα και στο τζόγο.
Και τους περνάει απ' το μυαλό και η αυτοκτονία
αφού χωρίς την προσφορά- ύπαρξη δίχως λόγο.

Στίχοι- Κώστας Πάνος
Τρίκαλα

1.Κρίση( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Τίποτα δεν μας άφησε όρθιο αυτή η κρίση.
Τα έξοδα όλα τρέχουνε σαν το νερό απ' τη βρύση.
Δουλειές πια δεν υπάρχουνε, το κράτος τα χει φτύσει,
από άρχοντες που έχουνε το πρόβλημα στη λύση.

Τίποτα δεν έμεινε στα αλήθεια που να αξίζει,
όλα καταργηθήκανε και ξέφτισαν τα ήθη.
Και πουθενά δεν βλέπω πια λουλούδι να ανθίζει,
οι βουλευτές μας πούλησαν σπουδαίο παραμύθι.

Τίποτα δεν με έκανε ευτυχισμένο ως τώρα.
Με πλησιάσαν αρκετοί όπου χαρά πουλούσαν.
Μου τάξανε πολλά με υποσχέσεις δώρα.
Τελειώσανε οι άνθρωποι όπου μπροστά τραβούσαν.

Τίποτα δεν άφησε όρθιο η παγκοσμιοποίηση.
Το ΔΝΤ όλο τον ντουνιά έχει αποδυναμώσει.
Η αγάπη στο συνάνθρωπο για χρόνια έχει σβήσει.
Και ακόμα και οι πιο καλοί έχουνε παλαβώσει.

Στίχοι- Κώστας Πάνος
Τρίκαλα