Τρίτη, 24 Ιουλίου 2012

31.Έχει πεθάνει η χαρά μου( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Έχει πεθάνει η χαρά μου εδώ και χρόνια.Δεν ήρθες να την αναστήσεις.
Τρένο η ζωή χωρίς βαγόνια.Δεν ξέρεις που θα σταματήσεις.
Έχει τελειώσει η υπομονή μου.Τα νεύρα ολότελα έχουν σπάσει.
Και δεν ακούς πια τη φωνή μου.Πολύ μου λες σε έχω κουράσει.

Έχει παγώσει το όνειρό μου.Δεν ήρθες για να το ζεστάνεις.
Σε σένα πάλι το μυαλό μου,έχει κολλήσει. Τι να κάνεις;
Έχει πεθάνει ο έρωτάς μου.Βουνά ο πόνος και ο χρόνος.
Λες κι είμαι προγραμματισμένος.Να ζω συνέχεια μόνος.

Μια αλλαγή ζητώ από μένα.
Για να μου φέρει ευτυχία.
Να πάω μακριά σε μέρη ξένα.
Να σπάσει η μονοτονία.

30.Με ξενέρωσες( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Με ξενέρωσες, μια-δυό στιγμές δεν μου αφιέρωσες.
Και μυστικά δεν μου φανέρωσες.
Με εκνεύρισες, που σαν γυναίκα δεν με πλεύρισες.
Μέσα σου μ' έσβησες.

Αδιαφόρησες, τον αριθμό μου δεν τον καταχώρησες.
Ένα σου γέλιο δεν μου δώρισες.
Απογοητεύτηκα, πώς μπόρεσα εγώ και σε ερωτεύτηκα.
Τα όνειρα ψεύτικα.

Πληγώθηκα, στο φέρσιμο σου συμμορφώθηκα
μα από σένα ίσως να σώθηκα.
Κι έτσι τραντάχτηκα, μέσα μου ψάχτηκα,
στη μοναξιά μου στρατιώτης κατατάχτηκα.

29.Ένα κουμπί να πάταγα( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Ξενύχτια μες τα τάρταρα, έριξα για εσένα.
Είσαι του ονείρου η αφορμή, της έμπνευσης η γέννα.
Σαν το παιδί χαμογελάς, και την καρδιά μου σκίζεις.
Με ένα σου βλέμμα θετικό, το μέλλον μου στηρίζεις.

Να ήμουνα το τιμόνι σου, να με έστριβες, να με πιάνεις.
Θέλω για μένα μοναχά τον έλεγχο να χάνεις.
Να πλούτιζα όλες τις στιγμές, με τις δικές σου έννοιες.
Να έραβαν το είναι σου βελόνες ασημένιες.

Ένα κουμπί να πάταγα να σε έβρισκα μπροστά μου.
Λίγο να συζητούσαμε για να ξελαμπικάρω.
Να' σβηνες τα προβλήματα στην οικογένειά μου.
Μακάρι να με γλύτωνες ακόμα κι απ' τον Χάρο.

Μου' ρχεται η εικόνα σου, σαν κεραυνός στο νου μου.
Και μου γκρεμίζει ολότελα ότι έχτιζα με κόπο.
Αλλάξες την κατεύθυνση εσύ του ποταμού μου.
Θα πήγαινα με σένανε σε όποιον θέλεις τόπο.

Σάββατο, 21 Ιουλίου 2012

28.Νύχτα στο δώμα( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Νύχτα στο δώμα, μήνες που σε έχασα.
Εικοστεσσάρων καρατίων- χρυσέ- δεν ξέχασα.
Παρηγοριά προσπάθησα να βρω ο καημένος.
Και τα κουμπιά σου πάτησα.
Μα ο ανελκυστήρας σου, κατειλημμένος.

Μου μείναν τόσες απορίες, γιατί αναπάντητα.
Μα τα μεγάλα σου τα βάθη, βουνά απάτητα.
Ξέρω πώς φταίω, μα δεν θέλεις, να συζητήσουμε.
Την άμπελο του χωρισμού μας, να την τρυγήσουμε.

Δεν βρίσκω λόγο να προχωρήσω, χωρίς την πάρτη σου.
Λουλουδιασμένη άνοιξη μου, ήμουν ο Μάρτης σου.
Μα πρέπει εγκαίρως και οι δυό μας, να ξεκολλήσουμε.
Το παρελθόν μας πίσω ψυχρά να αφήσουμε.


Θα ρθουν οι μέρες και θα μας βρούνε χαρές σαν κύματα;
Από ψηλά το ξέρει Όποιος κινεί τα νήματα...

27.Μου' χεις στοιχειώσει το μυαλό( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Μου χεις στοιχειώσει το μυαλό με τίποτα δεν βγαίνεις.
Και να με δεις από κοντά, τάχα δεν προλαβαίνεις.
Από το θείο στόμα σου μετρώ την κάθε λέξη.
Στην έρημο του έρωτα έχει καιρό να βρέξει.

Μου χεις στοιχειώσει το μυαλό και δεν καταλαβαίνω,
γιατί γουστάρω εσένανε σε ένα κόσμο ξένο.
Δώσε μου χώρο και γω θα ζήσω μαζί σου αιώνια.
Στην κόλαση με στέλνεις μες τα τελώνια.

Μου χεις στοιχειώσει το μυαλό, τις λέξεις μου μπερδεύω,
αφήνομαι στη σκέψη σου, συνέχεια ταξιδεύω.
Ένα ταξίδι θέλω μακριά, μαζί σου να το κάνω.
Να σε έχω στο κεφάλι μου χρυσή κορώνα επάνω.

26.Τα σύννεφα κι οι θάλασσες( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Τα σύννεφα κι οι θάλασσες κλειστήκαν σε ένα βλέμμα.
Οι αλήθειες σου νικήσανε το πιο καλό μου ψέμα.
Το σώμα σου πετάει φωτιές και τρέχω να τις σβήσω.
Και πώς να μην σε ερωτευτώ και χώρια σου να ζήσω;

Τα σύννεφα κι οι θάλασσες και οι ορίζοντές μου.
Για ότι μέσα μου κρατώ, είναι οι μάρτυρές μου.
Φεύγει η λύπη αυτόματα τη σκέψη σου όταν έχω.
Και ως τα ξημερώματα ξύπνιος και πάλι αντέχω.

Τα σύννεφα κι οι θάλασσες σβηστήκαν στη φωνή σου.
Να φέρω θέλω κόκκινα λουλούδια στη γιορτή σου.
Και βρίσκομαι σε έκσταση από ομορφιάς μαγεία.
Μες της ψυχής μου τα βαθιά, σκάψε τα ορυχεία.

Τα σύννεφα κι οι θάλασσες, κλειστήκαν στη μορφή σου.
Θα θελανε πολύ κι αυτά να βρίσκονται μαζί σου....

25.Μέσα στη συννεφιά( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Μέσα στη συννεφιά, προβάλλεις σαν φεγγάρι
και βρίσκεσαι στον ουρανό βασίλισσα των άστρων.
Μου άλλαξες το πρόγραμμα, την ψυχοσύνθεση μου
και τις ευαισθησίες μου, τις έκανες κουβάρι.

Μέσα σε αμέτρητα φιλιά και σε αγκαλιές μεγάλες,
θα κλείσω την αγάπη μου και θα σου τραγουδάω.
Εσύ για τα ουράνια μου έδειξες τις σκάλες.
Και γω ανεβαίνω δίπλα σου, κι έμαθα να τολμάω.

Μέσα σε αιώνια φυλακή, θα μείνω να το ξέρεις.
Μέχρι να ρθεις την πόρτα μου, να ξεκλειδώσεις.
Έχεις πολλά ταλέντα και συμφέρεις.
Μόνο στο λέω πρόσεχε το εγώ μου μην πληγώσεις.

Μέσα από το είναι μου πάρε ότι βρεις μπροστά σου.
Κάνε με δούλο σου πιστό, και της ψυχής σου εργάτη.
Βάλε με μέσα στη ζωή, βάλε με στα όνειρά σου.
Μόνο στις δύσκολες στιγμές, μην μου γυρνάς την πλάτη.
 

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2012

24.Δεν με θέλεις( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Δεν με θέλεις μα εγώ σ' αγαπώ.
 Δεν μου' δωσες καθόλου σημασία.
Ένα εξάμηνο σε ένα νησί τρελό,
 οργίαζε με σένα η φαντασία.

Δεν με θέλεις και τι να σκεφτώ;
 Στο σύμπαν σου μονάχα ταξιδεύω.
Τα μάτια σου έχω για οδηγό.
Τις στιγμές μου με σένα μαγεύω.

Είπες: θα μαι κι εγώ μια απ' τις πολλές,
που ήρθαν στη ζωή σου.
Δώσ' μου ξανά τον αριθμό,
να ακούω τη φωνή σου.


23.Η δέκατη απ' τις μούσες( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Πάλι σε σκέφτηκα εχτές, μα έκανες επιλογές, και γω είμαι έξω απ' αυτές.
Πάλι στο όνειρό μου σε είδα, έλαμπες σαν ηλιαχτίδα, στην ψυχή μου είσαι νησίδα.
Πάλι μέσα μου γυρνούσες, σε ένιωθα δεν μ' ακουμπούσες,συ...η δέκατη απ' τις μούσες.
Πάλι μια αφορμή ζητούσα, μόνος- άλλο- να μην ζούσα- μα σε κέρδισαν τα λούσα.

Πάλι γύρεψα στις λέξεις, να εκφράσω τις ορέξεις, μα εσύ δεν θες να παίξεις.
Πάλι το έρμο το μυαλό μου, σε ξερνάει στο γιαλό μου, και το φταίξιμο δικό μου.
Πάλι νίκησε το πάθος, είπες:΄΄ ήσουν ένα λάθος΄΄, μα με θέλεις κατά βάθος.
Πάλι ράγισε η καρδιά μου, δεν σε έχω πια κοντά μου, έχω χάσει τη μιλιά μου.