Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

46.Κόσμε πάρε την ευθύνη( στίχοι-Κώστας Πάνος)



Κόσμε σου στησαν παγίδες, γιατί άνοιγες παρτίδες, με τον κάθε υποκριτή.
Είπες γύρισες σελίδες, γιατί στρίψανε οι βίδες, μπας και δεις μια προκοπή
Μα ήρθανε κι οι νταβατζήδες, που πουλήσανε ελπίδες, σου λογχίσαν την καρδιά
Γίναμε όλοι Ρωσίδες, πολυτέλειας παλλακίδες κι η Ευρώπη μας γαμά.

Τόσα χρόνια τους ψηφίζεις, το μυαλό σου δεν ορίζεις, με την μνήμη σου απορώ
Είσαι θύμα εκ των προτέρων. Το δικό τους το συμφέρον, σου πασάρουν για καλό.
Κάποτε είχες περηφάνια. Τώρα είσαι σε αδράνεια. Κι ας μην έχεις για να φας.
Έμεινες στην ανηφόρα, και σου λεν αυτοί προχώρα, η ζωή σου Γολγοθάς.

Κόσμε πάρε την ευθύνη, πόσο η τσέπη σου θα δίνει; Βάλε τέλος στην αρχή.
Πάνε να σε εξαφανίσουν, όλα να τα ξεπουλήσουν, αξιοπρέπεια, τιμή...
Παίζουν θέατρο μπροστά σου. Κι αν θα χάσεις την δουλειά σου. Δεν ιδρώνει το αυτί.
Το παιδί σου θα σε κρίνει, και το αίμα του θα δίνει, για να κλείσει η πληγή…

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

45.Για σένα σβήνω( στίχοι- Κώστας Πάνος)

Για σένα σβήνω, μα δεν το ξέρεις. Δεν βρίσκω εγώ στον έρωτα γιατρειά
Όλα τα δίνω, θέλω να φέρεις στην άχαρη ζωή μου ξαστεριά.
Κι είσαι το χάδι, που όλο ψάχνω, στου όμορφου ουρανού την αγκαλιά
Είναι η πνοή σου, η αγάπη στη δική μου μεγάλη μοναξιά.

Δεν βρίσκεις λόγια, να περιγράψεις, του αισθήματος ποιά θα ναι η τροχιά
Και γω σου λέω, θέλω να κόψεις, αυτά που με κρατάνε τα σχοινιά.
Για σένα σβήνω, βουβός ο πόνος, του χωρισμού μας πώς να ανέβω τα σκαλιά;
Σε ψάχνω μέρες μα δεν σε βρίσκω, και γυροφέρνω μες την πόλη σαν σκιά.


Τρίκαλα 2012.

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2012

44.Ωδή στον σύγχρονο Έλληνα( στίχοι-Κώστας Πάνος)

Απ' τα πολλά ερεθίσματά σου, δεν ξέρεις τι να πρωτοπείς.
Και τα παλιά τα πείσματά σου, ξέχνα τα όλα αν θες να ζεις.
Βλέπεις τριγύρω δυστυχία, άνθρωποι τόσοι αυτοκτονούν.
Και δεν τα λένε τα κανάλια, είναι μ αυτούς που κυβερνούν.

Του διαδίκτυου τις σελίδες, αμυντικό μηχανισμό.
Έχεις, αφού όλες οι ελπίδες του έθνους πέσαν στο γκρεμό.
Ψάξε να βρεις την
έμπνευσή σου, μέσα σε πράγματα απλά.
Κάνε την αυτοκριτική σου, βγες απ' του νου σου τα στενά.

Και μην κοιτάς να σχολιάσεις, όποιον δεν φτάνεις στη δουλειά.
Γίνε καλύτερος αν θέλεις, βάλε τους στόχους σου ψηλά.
Άλλαξε τρόπο και συνήθειες, γίνε του ονείρου σου οδηγός.
Και δέξου όλες τις αλήθειες, που σου προσφέρει ο καιρός.

Με τα κοινά να ασχολείσαι. Να αντιδράς και στα στραβά.
Άμα το κάνει ο καθένας, γινόμαστε όλοι μια γροθιά.
Έλληνα, πρέπει να ξυπνήσεις.Μην κοιμηθείς στον καναπέ.
Τρέχουνε γύρω οι εξελίξεις. Και συ μου πίνεις τον φραπέ.

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

43.Η Ελλάδα πρεζάκι( στίχοι-Κώστας Πάνος)

Η Ελλάδα πρεζάκι, περιμένει την δόση.
Πόση ακόμα ξεφτίλα και ντροπή άλλη τόση;
Είναι η χώρα καράβι, με ψυχάκηδες ναύτες.
Των παιδιών σου τις τύχες, τώρα Έλληνα κλάφτες.

Ψηφοθήρες λαμόγια ευκαιρίες αρπάζουν.
Του διαβόλου τα άτια, στο μυαλό τους καλπάζουν.
Σε κανένα τραπέζι δε χτυπήσαν το χέρι.
Κι αν θα βγούμε απ' την κρίση κανείς πια δεν το ξέρει.

Τόσα χρόνια ένα ψέμα, ακριβά μας πουλήσαν.
Τους πονάει η αλήθεια και στη φτώχεια δεν ζήσαν.
Κι αν περνάει η Ελλάδα, από δύσκολες φάσεις,
Εκλεγμένε προδότη, προτιμάς να σωπάσεις.-
Tρίκαλα 2012.

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

42.Δέντρα με φύλλα πεταμένα( στίχοι- Κώστας Πάνος)



Δέντρα με φύλλα πεταμένα γίναν τα αισθήματα ξανά
Και την ψυχή μου την παρθένα σκίζουν σαν άγρια θεριά
Μετρώ  ξανά τις  αναμνήσεις. Μέσα σ αυτές σε συναντώ.
Τζάμια σπασμένα τα όνειρά μου, κόβουν στη μέση τον καιρό.

Αμάξια  που έχουνε τρακάρει,τα δευτερόλεπτα  που ζω
Παίρνουν φόρα με διακόσια, κι ίσια πέφτουν στο γκρεμό.
Ήσουν για μένα οξυγόνο, μέσα στο νέφος της ζωής
Και τώρα ψάχνω απεγνωσμένα , για μάταιες λύσεις της στιγμής

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

41.Ένα αναμμένο στο σκότος κερί( στίχοι-Κώστας Πάνος)

Εγώ σε βρίσκω τέλεια ως συνήθως, ανάβεις τα ένστικτα τα αρχαία- γλυκιά.
Και η καρδιά σου πολύτιμος λίθος, που σβήνει ωραία την μοναξιά.
Εγώ σε θέλω, μ όλο το είναι, και αν την άκρη μου δεν έχεις βρει.
Έλα κοντά μου το βράδυ και γίνε, ένα αναμμένο, στο σκότος κερί.

Εγώ σε βρίσκω μες στο μυαλό μου,κι ακούω τη σιωπή μου πιο δυνατά.
Τον έρωτά μας τον πήρα επ' ώμου, και την αγάπη μας πήρα αγκαλιά.
Εγώ σε θέλω με τα στραβά σου,μα εσύ με βάζεις σε άλλη τροχιά.
Κρατώ, διαβάζω μηνύματά σου, δεν με ποτίζεις, πλέον φιλιά.