Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

Έμεινα μόνος

Έμεινα μόνος και δεν ήρθες να με δεις. Σαν ξωτικό γυρνάω.
Τελειώσανε τα λόγια, ότι κι αν πεις. Με μια σκέψη σου, μεθάω.
Έμεινα μόνος στο δωμάτιο ξανά. Πάλι κοιτάζω το ταβάνι
Τα φώτα είναι χαμηλά κι η μοναξιά θα με τρελάνει.

Έμεινα μόνος, δεν έμεινε κανείς. Να πω κι εγώ τον πόνο.
Όλοι τριγύρω υγιείς .Τα λάθη μου πληρώνω.
Έμεινα μόνος και η ώρα δεν περνά. Δεν σ’ έχω για παρέα.
Το χέρι σου δεν μ ακουμπά. Την άβυσσο έχω θέα.

Έμεινα μόνος, και τι μ αυτό; Ανάγκη πια δεν με έχεις.
Βρήκες αλλού ασφάλεια, σε άλλα λιβάδια τρέχεις.

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

Δείξε αν θες στο θύμα σου

Πώς μπαίνεις μέσα μου κρυφά κι είσοδο δεν πληρώνεις;
Εγώ σε θέλω φανερά αλλά εσύ στραβώνεις.
Με κάνεις πέρα, προτιμάς να ζεις στη μοναξιά σου.
Δείξε αν θες στο θύμα σου λίγο την ανθρωπιά σου.

Πες μου σου έλειψε ποτέ κάποιος που χεις πληγώσει;
Η όλη σου απάθεια το στόμα έχει φιμώσει.
Κι η καθημερινότητα μάλλον σε έχει βλάψει.
Δεν βρίσκεις κάτι τα ήσυχα νερά σου να ταράξει.

Με ένα ταίρι δυνατό, φοβάσαι να παλέψεις.
Και πάλι μέσα στο μυαλό, σε βασανίζουν σκέψεις.
Σιωπές εισπράττω οδυνηρές, που κόβουν σαν ξυράφια
Μάλλον το σπόρο έριξα σε άγονα χωράφια.

Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2013

Πώς με έκανες;


Πώς μ έκανες να σκέφτομαι την όμορφη ύπαρξη σου.
Τα χέρια σήκωσε ο εγκέφαλος ψηλά
Τα ημισφαίρια ζητούν την ηδονή σου.
Και της καρδιάς μου βρήκες τα κουμπιά.

Πώς μ έκανες να σκέφτομαι τα λόγια που μου είπες
Προτεραιότητα δεν μου δωσες ποτέ.
Και την πληγή κατασπαράζουν γύπες
Και έμεινα με σένανε καημέ.

Πώς μ έκανες να νιώθω τόσο χάλια
Και όλες τις πρώην μου κρυφά να νοσταλγώ
Την ευτυχία μου να βλέπω με τα κιάλια
Τον πόνο να χω για οδηγό.

Πώς μ έκανες να μένω μες στο σπίτι
Και να μην έχω όρεξη να βγω
Στη θάλασσά σου με έκανες δύτη
Αλλά ναυάγια βρίσκω στο βυθό.

ΕΣΕΝΑ Ο ΑΝΕΜΟΣ



Έξυπνη γίνεσαι όπου σε παίρνει.
 Εσένα ο άνεμος πάντα θα δέρνει
Κι όμως κοντά μου δεν θα σε φέρνει

Εσύ καθόλου δεν με έχεις ψάξει.
Την ηρεμία μου έχεις ταράξει.
Το φέρσιμο σου με έχει πειράξει.

Μια σταθερότητα μόνο ζητάω.
 Τις νύχτες πλάι σου για να ακουμπάω.
Για σένα όλα τα παρατάω.

Ξέρω πώς φταις μα δεν πειράζει.
Σκέψεις αλλόκοτες ο νους μου βάζει.
Που μεγαλώνουνε όταν βραδιάζει.

ΣΤΗ ΜΑΝΑ ΜΟΥ



Σαν στρατηγός τις διαταγές, δίνεις και εκτελούνται.
Μα είσαι άνθρωπος σωστός, κι όλοι σε ευλαβούνται.
Το δρόμο μου άνοιξες μαμά για όλη την κοινωνία.
Έχεις μεγάλη διαίσθηση, θάρρος και παρρησία.

Όλα τα εφόδια μου δωσες για δύσκολους αγώνες.
Η θέρμανση ήσουν της ψυχής, στους άγριους χειμώνες.
Για ότι κι αν έκανα σωστό, περήφανη να είσαι.
Κι όλα του κόσμου τα στραβά, με συμβουλές σου σβήσε.

Εσένα έχω πρότυπο, διαχρονικό, μεγάλο.
Απλώνεις τις φτερούγες σου, στου φόβου το σινιάλο.
Με μάλωνες με φώναζες, σαν έκανα αταξίες.
Στα πέλαγα του λάθους μου, μου έφτιαχνες σχεδίες.

Τα αυτάκια δεν μου χάιδευες, δεν με δικαιολογούσες.
Κάθε φορά που χώριζα, συ με παρηγορούσες.
Ξέρω πώς τράβηξες πολλά, και άλλα τόσα αντέχεις.
Σου δίνει δύναμη ο Θεός, όλους να μας προσέχεις.

Ποτέ να μην τα παρατάς, κι όταν στενοχωριέσαι.
Να έρχεσαι να μου μιλάς, μόνη μην τυραννιέσαι.